Wednesday, March 07, 2007

Mere khayalon ki mallika

വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ സമയം പതിനൊന്നു കഴിഞ്ഞു. ചെന്നൈ മെയില്‍ പതിവിലും ലേറ്റ് അയിരുന്നു.നാട്ടിലെത്തിയിട്ടു ഒരു ഏഴു മാസം എന്കിലും ആയിട്ടുണ്ടാവും.അമ്മ വാതില്‍ക്കല്‍ തന്നെ നില്‍പുണ്ട്.ഒരു പിടി പരാതികള്‍ കേള്‍ക്കാം:ഞാന്‍ മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു.
"നീ ആകെ ക്ഷീണീച്ചു പോയല്ലോ!!!!! നിനക്കു വല്ലപ്പോഴും ഒന്നു വിളിച്ചു കൂടെ?!!!!!" എന്നെല്ലാം.
പക്ഷെ കേട്ടതു മറ്റൊന്നാണ്.
"നിന്‍റെ കുട്ടിയെ കാണാനെന്കിലും നിനക്കൊന്നു വരാമായിരുന്നു!!!!"
"കോളെജിലോ? ഞാനോ?!!!" എന്നു പരസ്യചിത്റത്തിലെ നായിക ചോദിക്കുന്നതു പോലെ"കുട്ടിയോ? എന്‍റെയോ?!!!" എന്നു ചോദിക്കേണ്ടി വന്നില്ല.
എന്‍റെ മുറിയില്‍ കിടക്കുന്ന പേണ്‍കുട്ടി എന്‍റെ ഭാര്യ ആണെന്നും അവളൂടെ അടുത്തു കിടക്കുന്ന കൈക്കുഞ്ഞ് എന്‍റെ കുട്ടിയാണെന്നും ഉള്ള സത്യം മനസ്സിലേക്കു കയറാന്‍ കുറച്ചു സമയം എടുത്തു.

"എപ്പോഴാണെനെന്‍റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞത്??? ഞാന്‍ അമ്മയോടു ആഴ്ചയില്‍ ഒരിക്കലെന്കിലും സംസാരിക്കാറുള്ളതാണല്ലോ! ഇവളെപ്പറ്റി, അല്ലെന്കില്‍ കുട്ടിയെപ്പറ്റി അമ്മ ഒരിക്കലെന്കിലും പറഞ്ഞതായി ഓര്‍ക്കുന്നില്ല." ഒരു പിടി സംശയങ്ങള്‍...

കുഞ്ഞുറങ്ങിയെന്നു തോന്നുന്നു. അവള്‍ എണീറ്റു പുറത്തേക്കെവിടെയോ പോയി. പറയാന്‍ മറന്നു: ഇരുണ്‍ടു മെലിഞ്ഞു ആകെക്കൂടി ഒരു ആനച്ചന്തം തോന്നിക്കും നമ്മുടെ കഥാനായികയ്ക്ക്.
എന്നെക്കണ്ടപ്പോള്‍ മുഖത്തൊരു ചിരി വന്നു മാഞ്ഞുവൊ?

കുട്ടിയുടെ കരച്ചില്‍ എന്നെ ചിന്തകളില്‍ നിന്നുണറ്‍ത്തി.
"നീ പോയി അവളെ ഒന്നു വിളിച്ചു കൊണ്ടു വാ. ഞാന്‍ ചെന്നാലും അവന്‍ കരച്ചില്‍ നിറ്ത്തില്ല."

"അവന്‍" ആണ്‍കുട്ടിയാണ്, ഞാന്‍ മനസ്സിലോറ്ത്തു.
പുറത്തു അവള്‍ അയയില്‍ കുട്ടിയുടെ തുണികള്‍ അലക്കി വിരിക്കുകയാണു.എന്താണു വിളിക്കുക: 'എടീ' എന്നോ? വേണ്ട. ആദ്യമേ തന്നെ MCP എന്നു തോന്നിപ്പിക്കേണ്ട.
പേരു വിളിക്കാം. പക്ഷെ എന്താണവളുടെ പേര്?
ഈശ്വരാ!!!ഭാര്യയുടെ പേരു മറന്ന ലോകത്തിലെ ഏക വ്യ്ക്തി സ്വന്തം ഓ‍ര്‍മശക്തിയില്‍ അഹന്കരിക്കുന്ന ഈ ഞാനായിരിക്കും.ഭാര്യയുടെ പേരു കണ്ടു പിടിക്കാന്‍ പഴയ marriage invitation പരതാന്‍ ഞാന്‍ പോകുന്നതിനിടെ ...........................


എന്‍റെ Mobile phone alarm അടിച്ചു. ഞാന്‍ ഉണറ്ന്നു.